امواج ملتهب و تازه نفس این طوفان چنان بر دیواره ی رگ هایم قلبم و روحم می زنند که صدای شکستن استخوان را در اندرونم میشنوم.

کاش در این لحظه می بودی و مرا از چنگ این کلمات بیدردی که مرا نمی فهمند رنجم را حس نمی کنند

و

اکنون پس از آن رفتن عزیزت که چقدر بدان امیدوار بودیم چه تسلیتی بود ما را در این عزای سیاه...

اکنون ما را به ناباوری افکنده ای در این ۲ سال جدایی

در این دو سال جدایی نحس

همیشه همین پنج شنبه های بی زبان نا بینا بوده اند که ما را به هم پیوند داده اند.

                                                                                ( سپیده)

                                                       با استفاده از قسمت هایی از کتابهای دکتر

شگفتا !

وقتی بود نمی دیدم ، وقتی می خواند نمی شنیدم ... وقتی دیدم که نبود ... وقتی که شنیدم که نخواند ...!

چه غم انگیز است که وقتی چشمه ای سرد و زلال در برابرت می جوشد و می خواند و می نالد ، تشنه ی آتش باشی و نه آب  و چشمه که خشکید چشمه که از آن آتش که تو تشنه ی آن بودی بخار شد و به هوا رفت و آتش کویر را تافت و در خود گداخت و از زمین آتش رویید و از آسمان آتش بارید ، تو تشنه آب گردی و نه تشنه ی آتش، و بعد عمری گداختن از غم نبودن کسی که تا بود از غم نبودن تو می گداخت!

چه بگویم ؟

"شو تا قیامت آید زاری کن " ! چه سود؟ دریا که رحم ندارد.

راستی او به من چه آموخت ؟ هیچ! او به من نیاموخت ، چه خود نمی دانست. من از او آموختم . چه گرانبهایند انسانهایی که بزرگواری ها و عظمت های دوست داشتنی و زیبایی های لطیف و قیمتی انسانی دارند و خود از آن آگاه نیستند. این این از آن مقوله "نفهمیدن" هایی است که  به روح ارجمندی متعالی و عزیزی می بخشد.

.

.

.

                                  "دکتر علی شریعتی"

(دکتر علی شریعتی)