معلم اندیشه هایم ، سلام

"قلم توتم من است ، امانت روح القدس من است.ودیعه ی مریم پاک من است ، صلیب مقدس من است در وفای او اسیر قیصر نمی شوم..."

و این بار این توتم ، این امانت بزرگ ،این مقدس در دستان من است ، در دستان کسی که می خواهد برایت بنویسد.

و در دستان امثال منی که از تو برایمان تنها یک تصویر باقی مانده با لبخندی همواره در گوشه لب

و اما

نوشتن برای تو، که خود معلم تمام اندیشه هایم هستی چقدر سخت است ، آن هم از منی که هرگز تو را ندیده ام و از تو فقط و فقط خوانده ام وشنیده ام .

و این نوشتن از تو به خاطر دلایل دیگری هم سخت است: اول این که من هر چه می نویسم و هر آنچه می گویم از خودت آموخته ام و از دینت و ازمذهبت و از ایمانت و از خدایت ...

من از دل نسلی حرف می زنم که هرگز تو را ندیده اند اگر هم از تو چیزی بدانند از نوارها و کتابها و شنیده ها و گفته هاست.

من از دل این نسل حرف می زنم ، نه از دل کسانی که وقتی بودی ندیدنت و وقتی خواندی نشنیدنت

تو به من بگو با آن زبان همیشه زنده ات با گلویی که سوتش را یا شاید هم صوتش را هنوز به شیوایی و وضوح می شنوم، باز هم نمی دانم شاید آرزوی دیرینه ات بر آورده شده ، شاید " گلویت سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش ، که او پی در پی و آرام دم گرم خودش را در گلویت سخت بفشارد..."

و اما کیست این کودک ؟ که گاه کستاخ است گاه هم بازیگوش و کوزه گر کجاست که به این مهارت از گلویت سوتک ساخته است؟

کم نیستند این کودکان ؟ و این نوید را به تو بدهم که اکنون سوتک گلویت دست به دست حنجره به حنجره می چرخد وسکوت مرگ بارهمه ی تاریخ را بدینسان میشکند.

و کجاست آن کوزه گر که به این مهارت از گلویت سوتک ساخته است ؟ آری او اینجاست نزدیک تر از رگ گردن به من و ما ...

من صدایت را می شنوم چون صدای تو "تاریخ مصرف ندارد "ونخواهد داشت زیرا که تو درس زندگی می دادی ومی دهی و  درسهای زندگی هماره تازه و دلنشینند.

تو خود" من" را درس دادی و" ما" را جرات که بنویسیم و من این بار با تمام جسارتم برای تو می نویسم.

برای تویی که به من و ما همه چیز دادی و چه بزرگوارند انسانهایی که بی آنکه خود بدانند به دیگران می بخشند و می بخشند .

اما اکنون افسوس که "توبا مرگ رفته ای " با همان مرگی که از خدا خواسته بودی که بر بیهودگیش سوگوار نباشی و چه پرثمرزیستی تو و چه زیبا خدا هر آنچه خواستی بر زیستن و رفتنت هدیه کرد .

همان طوری رفتی که زیسته بودی ، تو شهید شدی و شهید زیستی "شاهد بوده اند و شاهد هستند :آزادی تو مذهب من است، خوشبختی تو عشق من است ، آینده ی تو تنها آرزوی من است"

آینده چه کسی ؟ همان نسل بی چهار چوب بی هدف که تو هدفش بخشیدی تو چهار چوب وار

خود را ستون کردی بر تن ناتوانش ؟ تویی که از خدا خواستی که براین نسلی که تنها آرزوی تو آینده ی اوست توانایی بدهد و قدرت تشخیص.

انگار هزار بار قسم در میان تک تک کلماتت موج می زند. و اینجا چه چیز را شاهد بر سخنانت گرفتی؟ همه زندگیت را ؟ هر لحظه از زندگیت را؟ آخر من چگونه تو را به تقدیس نشینم؟ چگونه ؟ چگونه لحظه لحظه ی زندگیت را در برابر خدا سپاس گویم که فقط نعمت زندگی را به تو نداد ، بلکه به عالمی با وجود تو هستی دوباره بخشید .

آری،  که من و همه میدانیم که تو هرگز به خود نیدیشیده ای ، و به خاطر سود خود گامی بر نداشته ای و از ترس خلافت تشیعت را از یاد نبرده ای ، این ها را من و همه می دانیم

اما ...

درد عظیمت را تنها او می فهمد اویی که به ایمانت ایمان داشت ، آنجا که از او می خواهی:"خدایا رحمتی کن تا ایمان ، نام ونان برایم نیاورد."

من نمی دانم از تو چه بگویم واژه ها یم در برابرت کم می آورند.

من نیز همانند تو " آینده ام نامعلوم و همه چیز در پیرامونم بد و زشت و دروغ و کینه و حیله و پستی و سستی و بی شعوری یا بیشرفی و ناپایداری و بن بست و مشکلات و نا امیدی و من تنها و تنها و تنها

در خانه تنها ، در کوچه تنها ،... در میان ازدحام جمعیت هیاهو و پر شوری که بر سرم هجوم آورده اند ، باز هم تنها و تنها تر...!؟ "

من امروز بعد از چندین سالمین سالگردت درد بزرگ تو را احساس می کنم ، درد عظیم و پر ارزشت را می فهمم .

من فهمیدن درد را از تو آموختم و با دعایت دعا کردم که " خدایا درد های عزیز را بر جانم ریز"

درد های عزیز؟ آخر من از تو چه بگویم که درد را عزیز می خوانی و غم را،ارجمند و آرامش و خوشبختی را ابتذال ؟ ای وای بر ما ! که در به دست آوردن آرامش و خوشبختی

حاضر به هر کاری می شویم . کم نیستند آدم فروشان به ظاهر خدا پرست و دوست فروشان به ظاهر رفیق ، کم نیستند...!

اکنون تو کجایی که درد امانم را بریده است . همین درد عزیز، درد روحانی

آخر من از تو چه بگویم که در وصف تو بگنجد؟

چقدر درد به رویم هجوم آورده است ! هجومی نا عادلانه ، کجایی تو و کجاست سرور و مولایت علی(ع) ؟

وتو چقدر خوب خدا را شناختی ، و بندگان صالحش را ، به من و ما هم شناساندی .

آری من و ما، درک عظیمش را مدیون توست . بی هیچ اغراقی و یا تملقی.

دردها و درک های مشترک که میان من و تو به وجود آمده با اینکه به ظاهر یک ارتباط یک طرفه بوده ، اما وقتی خوب در خودم مینگرم ارتباطم را با تو به تنهایی نمیبینم. من با آشنایی با تو با همه چیز آشنا شدم : با فلسفه ، با تدین ، با حج ، با فاطمه(س) ، با علی (ع)، با ابوذر ، با تشیع ، با زینب (س)، با حسین(ع) ، با عشق ، با عرفان ،با اسلام ، با انسان ، با کویر ، با اقبال ، با زمین ، با آسمان و با خدا .آری من با تو با همه چیز آشنا شدم.

 با وجود سالها اختلاف در پا به دنیا گذاشتن تو  و من

و چقدر این تفاوت در عین تفاهم زیباست.

شاید هم تو معجزه می کنی که درد های منی که سالها بعد از تو آمده ام را درک کرده ای و با تمام وجودت در این درد ها غرق شده ای.

ای غریق مسافر سالهای دور ، چقدر دوری از من و چقدر نزدیکی به روحم ، به قلبم ، به احساسم ،به دوست داشتن هایم و به درد هایم...

کاش شیخ تو را دیده بود تا دیگر در پیچ و تاب کوچه های شهر با چراغ به دنبال انسان و انسانیت  نمی گشت .

آری تو مولوی را دریافته ا ی ، تویی که از خدا می خواهی" در برابر هر آنچه انسان بودن و انسان ماندن را به تباهی می کشاند تو را با نداشتن و نخواستن رویین تن کند."

و نیستی که ببینی چقدر جای تو اینجا خالی است . و نیستی که ببینی شب و روز هر آنچه از خدا خواستی را ما هم به زبان و در دل تکرار می کنیم.

بارها از خدا خواسته ای و ما نیز می خواهیم:"خدایا ، اندیشه و احساس مرا در سطحی پایین نیاور که زرنگی های حقیر و پستی های نکبت بار شبه آدم های اندک را متوجه شوم ، چه دوست تر می دارم بزرگواری گول خور باشم تا همچو اینان کوچکواری گول زن..."

تو خود ، خود را شمع خطاب کرده ای شاید خیلی ها ندانند که شمع شعر های شریعتی خود اوست:شریعتی مزینانی –علی(شمع)

پس :

"تا سحر ای شمع بر بالین من امشب از بهر خدا بیدار باش

سایه ی غم ناگهان بر دل نشست رحم کن امشب مرا غمخوار باش"

و اکنون تو با مرگ رفته ای

و من

   اینجا، تنها به این امید دم میزنم که با هر نفس گامی به تو نزدیک تر می شوم

آخرین یادداشت های من

                                                                                                "س.ر"