شاید آخرین باری است که برایت می نویسم

 آخرین بار بعد از هزاران نامه بی جواب

بر دست هایم کوله باری از تنهایی است  و بر دوشم انبوهی از غم

و سکوت تلخی که اینجا لحظه به لحظه ویرانم میکند

سکوتی که ذره به ذره با همین دستهای تنهایم جمع کرده ام

 همین سکوت ، همین سکون ، تمام سرمایه ی زندگی ام

 امروز می خواهم  به دلم تلقین کنم

 که

 تابستانی و مهربان و سبز و ساده خواهم ماند

 و فردا هم

و سه ماه دیگر هم ...

درست مثل همیشه ی زندگی ام

دلم برایت تنگ شده است ،

صدایت را حتی یک بار هم نشنیده ام ،

 دلم برای صدای نشنیده ات تنگ شده است .

 همیشه حرف می زنم و ساکتی ، صدایت را می خواهم .

 سنگ صبور من ،

سکوت محضت را بشکن ،

با من حرف بزن

سکوت جاوید من و تو ،

 سکوتی محض در فاصله ی دست من تا دامن تو

دست به دامنت شده ام ،

 دستانم را دریاب ،

 دستهای خاکستری و یخ زده ام  را دریاب ،

 بهار در راه است  ،

 دستهای سبز و بهاریت را می شناسم 

این منم اینجا ، کوچکترینِ تو

سنگ صبور من ،

صدایت را بشنوم یا نشنوم ،

 با من باشی یا نباشی ،

 با من بگویی یا نگویی ،

 دستم را بگیری یا نگیری ،

باران خواهد آمد ...

قاصد چشمم با سوزشی عجیب در قلبم خبرم کرده : امشب باران خواهد آمد .

   سکوتت را بشکن.

آری سنگ صبور من ، شاید آخرین باری است که برایت می نویسم ،

آخرین بار بعد از هزاران نامه بی جوابی که برایت نوشتم و ...

 در باغ زیبا و سر سبزو تابستانی ام آرمیده ام

بی تو ، شاید هم با تو

گیج ِ گیجم ، نمی دانم هستی یا نه

عطرت موج می زند در روحم اما نیستی

صدایت را گم کرده ام

بویت هست ، اما رویت نه

در میان همهمه ای که ساخته ام و ساخته ای برایم صدایت را گم کرده ام

با من حرف بزن سنگ صبور من ...

                                             "سپیده"

در برابر وحشی ترین تازیانه ها

سکوت مردانه و غرور آمیز مرد نباید بشکند .

در برابر هیچ دردی 

لب مرد به شکوه نباید آلوده گردد .

من از نالیدن بیزارم .

سنگین ترین درد ها و خشن ترین ضربه های آفرینش

تنها میتوانند مرا به سکوت وا دارند .

نالیدن-زاریدن- گله کردن - شکایت

اینها کار من نیست .

دکتر شریعتی