در دلم غوغاست . چشمانم می سوزد . همه چیز اینجا کم رنگ شده است . تار میبینم . سرم را میان دستانم میگیرم تا شانه های لرزانم را نیازارد . به فرش میان اتاقم خیره می شوم . دوباره چشم بر هم میگذارم و به سقف نگاه میکنم . خط ممتدی که سقف و دیوار اتاقم را به هم دوخته است دنبال می کنم . چه چهار گوش عجیبی است اینجا . این اتاق با دیوار های یاسی اش و سقف سفید .با لوستر شطرنجی ای که به سقف اویخته ام ، روشنش که میکنم اتاقم مثل یک زندان رویایی پر از نرده می شود . زندان قشنگی ساخته ام  برای خودم این گوشه از خانه(میله های قفسم را نشمارم چه کنم؟). دلم را در چنگ گرفته ام . آنقدر فشارش می دهم تا آرام شود . ولی آرام نمیگیرد . امروز شکسته ام . هم من و هم این دل که مدتی بود حس میکردم از سنگ است.

کلینیک  امروز به صورت رسمی تاسیس شد. کلینیک کودکان زیر شش سال نا شنوا و کم شنوا . امروز روز ثبت نام بود . پر از شوق بودم از شروع کاری که هنوز ارزشش را نمیدانستم . و دلم مملوء از انتظار دیدن چشمانی بود که از دیدین نقاشی های کودکانه ی روی دیوار کشیده ام می خندند . من منتظر آن همه چشم زیبا نبودم . اما آنها همه با هم راس ساعت آمدند . بی کلام و خندان و با غمی پنهان در پشت چشمهای دریایی و بهاری شان.

حال خودم را نمی فهمیدم ، لحظه به لحظه بغض گلویم را قورت(غورت ) میدادم . به چشم های آبی سارا خیره مانده بودم و به آن همه برق که از چشمانش در دلم می ریخت . با لبان کوچک و ساکتش به من لبخند میزد . با تکان های کوچک دست صبا نگاهم را به سمت چشمان سبز و بهاری صبا چرخاندم . خدای من این همه زیبایی با هم یکجا جمع شده است و من ... 

 انگار می خواهد با لبهای ساکتش چیزی به من بگوید به حرکت دستهایش که نگاه میکنم . سمعکش را نشانم میدهد و با زبان سرشار از سکوتش از من می پرسد که چرا من سمعک به گوش ندارم ؟ ... بی اختیار دوباره به چشمان ملتمسش که منتظر جواب من به لبانم خیره شده نگاه میکنم و این بار بغض امانم نمیدهد ...

                                                                       " سپیده "