سلام من به محرم ، به تشنگی عجیبش
به بوی سیب زمینِ غم و حسین غریبش

سلام من به محرم به غصه و غم مهدی
به چشم کاسه ی خون و به شال ماتم مهدی

سلام من به محرم به کربلا و جلالش
به لحظه های پر از حزن غرق درد و ملامش

سلام من به محرم به حال خسته زینب
به بی نهایت داغ دل شکسته زینب

سلام من به محرم به دست و مشک اباالفضل
به نا امیدی سقا به سوز اشک اباالفضل

سلام من به محرم به قد و قامت اکبر
به کام خشک اذان گوی زیر نیزه و خنجر

سلام من به محرم به دست و بازوی قاسم
به شوق شهد شهادت حنای گیسوی قاسم

سلام من به محرم به گاهواره ی اصغر
به اشک خجلت شاه و گلوی پاره ی اصغر

سلام من به محرم به اضطراب سکینه
به آن ملیکه که رویش ندیده چشم مدینه

سلام من به محرم به عا شقی زهیرش
به باز گشتن حُرّ و عروج ختم به خیرش

سلام من به محرم به مسلم و به حبیبش
به رو سپیدی جوُن و به بوی عطر عجیبش

سلام من به محرم به زنگ محمل زینب
به پاره پاره تن بی سر مقابل زینب

سلام من به محرم به شور و حال عیانش
سلام من به حسین و به اشک سینه زنانش

سلام

برف قشنگی نشسته رو زمین شاید تا صبح به یه متر برسه .الهی که همش نعمت باشه و خدای نکرده عذاب نباشه برای هیچ کس.دلم می لرزه وقتی به کسایی که تو جاده گیر می کنن فکر می کنم .الهی که این برف واسه همه شادی بیاره .نه خدای نکرده غم.خیلی وقت بود ننوشته بودم . در واقع خیلی وقت بود نوشته هام رو تایپ نکرده بودم .الان وسط فشار یه عالمه درس نخونده و رو هم انباشته اومدم اینجا.دلم خیلی واسه نوشتن تنگ شده . اما چه کنم واقعا دستم به نوشتن نمی ره .همین الانم به زور دارم سعی می کنم خودم رو راضی کنم واسه نوشتن .

دلم لک زده واسه اینکه قلم رو کاغذ سفید بذارم و خودم چشمام رو ببندم و دست و دلم و بسپارم به همدیگه . تا "این" بگه و "اون" بنویسه .ولی دلم یاریم نمی کنه ... و دستم بد جوری سرش شلوغه . یه نگاه بهم می کنه و می گه : " وسط این همه مشغله کاری وقت گیر آوردیا "و بعدشم بی تفاوت به دلم شروع می کنه به نوشتن چرت و پرتای معادلات دیفرانسیل!

 دلم لک زده واسه خوندن یه کتاب خوب ( نه کتابای خشک درسی ها ) یه کتاب مفهومی یه چیزی مثل از آن سوها یا یکی از کتابای دکتر رو برای بار صدم خوندن و بعدش دوباره عاشق بی معشوق شدن و یه نفس عمیق از ته دل کشیدن و آرامش مطلق...دلم لک زده واسه حال و هوای بعد خوندن اون کتابا .دلم لک زده واسه خودم بودن .

ناچار یکی از خواب گاه نوشته هامو  رو به انتخاب دستم میزارم جلوش تا تایپ کنه :

سه شنبه ۱۷ مهر  - ۲۷ رمضان ساعت ۱۲:۳۰ دقیقه شبه با سمیه حرف می زدیم و از خیلی چیزا و خیلی کسا . از عشقش برام می گفت منم می شنیدم . اینجا همه یه جورایی عاشقن . من وسط این بازار شلوغ خرید و فروش عشقای الکی حتی نمی دونم چی کاره ام ؟ تعجب می کنن وقتی می شنون کسی تو زندگیم نیست. حتی بعضی وقتا برخوردشون یه جوریه که آدم به خودش شک می کنه . میگم سپیده یه چیزیت هست ها یه دکتر برو بیچاره . یه چند وقتیه موقعی که اینجور سوالا رو ازم می پرسن دیگه می زنم به کوچه علی چپ. حتی شیدا یه بار به شوخی درو روم باز نمیکرد که بچه برو یکی رو واسه خودت جور کن بعد بیا خونه .

با سمیه زیاد حرف میزنیم . یعنی یه جورایی همزبون تریم. امشب دلم خیلی پر بود همش رو ریختم سر این محبوبه بیچاره . الان کنارم (که نه یه کم هولش دادم اون ورتر ) رو تختم خوابش برده . فکر کنم حوصلش سر رفت بچه بس که هی منتظر یه ماجرای عشقی بود چیزی به گوشش نخورد. دیروز نشسته بودن می گفتن نوشته هاتو بخون نشستم براشون خوندم . سکینه میگفت : سپیده شک نکن که عاشقی.وای مثل پتکی بود تو سرم .خدایا ! اینا چرا نمی فهمن منو . تصمیم گرفتم دیگه چیزی ننویسم. . اصلا نمی دونم چشونه اینا . هر حرفی می زنی یه جوری ربطش می دن به عشق و عاشقی ...  

یادش بخیر ! مانیا دوره کاردانی برام از شرایط خوابگاه می گفت و فشار زیادی که روشه . یاد حرفهای اون موقم به مانیا می افتادم و هی تکرارشون می کردم واسه خودم.  چقدر دلم می خواد یکی بیاد همون حرفا رو دوباره به خودم بزنه . یه دوست ... ولی دریغ . فقط این سمیه است که اونم خودش رو درگیر کرده . بازم طبق معمول من باید حرف بزنم و کسی نیست که برام حرف بزنه. فقط دعا می کنم این مشکل سمیه حل بشه تا یه ذره دلم حداقل آروم بشه با آروم شدنش.( البته الان که این یادداشت رو می زارم نه تنها مشکلش حل شده . بلکه واقعا خیلی وقتا که کم می ارم سمیه به جبران اون روزا واسم یه دنیا حرف می زنه ) 

خیلی خوب دیگه از خاطره نویسی و شرح حال نویسی و چه می دونم شاید سفر نامه نویسی اصلا بهتر بگم حرفهای زبانی ،  می گذریم.

و می ریم سراغ حرفهای دل :

 *خودم را به تخت بسته ام ، برای ترک کردن تو !!!

این روزها ، روزهای آخر ماه مبارک و عزیزم را به سختی می گذرانم ، درست به همان سختی که چند وقتی است تو را گم کرده ام ، نمی دانم چرا ؟

شاید یک گمان عجیب و معمولی باعث شد دیگر هرگز توی مقدسم را به زبان نیاورم . بیش از آنکه

می اندیشم اشتباه می کنند و می کنم .

همین حالا هم در پیدا کردن ضمیر برای فعل ها و کماتم درمانده ام . از اشتباه می ترسیدم . اشتباهی که باور من در گمان دیگران ایجاد می کرد و این اشتباه مثل همان اشتباه نخستین بشر باید اتفاق می افتاد . باید اتفاق می افتاد تا توی ِ من معنا شود ، حداقل برای خودم ، تا بدانم کدام تو در زندگیم اینچنین گرم و صمیمی نشسته است و دست زیر چانه زده و زُل زده به من و آرام می خندد . اصلا چه دلیلی دارد این آدمک ابری زیبا که ناگهانی محو می شود و دوباره وقت دلتنگی ام امید بودنش را با نوازشی بر چهره ام یاد آوری می کند ، معنای جسمی پیدا کند ؟ راستی، بی وفای نکنم . آدمک ابری نه ، فرشته ابری... اصلا احساسم طور دیگری تقدست می بخشت ، طوری که معنا شدنی نیستی ، دیدنی نیستی ، لمس شدنی نیستی ، صدا کردنی نیـــ.... چرا ،صدا کردنی هستی همیشه صدایت می کنم ، دوست داشتنیِ من .

پس به حرمت دوستی تسلیم میشوم و عاشقی ام را اعتراف می کنم ... صدایت میزنم .منتظر ، وفادار  و عاشق می مانم . زیرا به بزرگی او و وعده اش ایمان دارم." وعدالله حقّ" *

                                                                           "سپیده"