چقدر سخته مجبور باشی حرفایی رو بزنی که خودتم باورشون نداری . چقدر سخته مجبور باشی به کارهایی اعتراف کنی که هیچ وقت انجامشون ندادی، چقدر سخته مجبور باشی به خودت  دروغ بگی و چقدر سخت تره که مجبور باشی به دبگرون حقیقت رو نگی ! حقیقتی که  احساست رو سرشار می کنه اما چقدر سخته تو زندگیت همیشه مغزت جلوی رفتن های دلت رو بگیره و تو دم نزنی ...

چقدر سخته تو همه بازی های زندگی درست وقتی تو دروازه ای و عنصر اصلیه دفاع از زندگیت ، مجبور باشی جا خالی بدی تا حریفت بزنه تو دروازت . تو گل بخوری تا اون شاد باشه ، تا اون غصه نداشته باشه ، تا اون نسوزه ، چقدر سخت تره که هیچ کس حتی خود حریفت هم نباید بفهمه که از روی ضعفت تو دفاع گل نخوردی ... چقدر سخته زندگی ، چقدر سخته ننوشتن فقط برای اینکه نکنه  دل کسی گرم بشه و سر کسی خوش ، برای تویی که همه آرامشت تو نوشتن خلاصه می شه و بس ، چقدر سخته  که همه این اجبار ها و چارچوب ها رو فقط خودت واسه خودت تعیین کرده باشی و هیچکس یا چیز دیگه ای تو رو تو اجبار قرار نداده باشه و فقط و فقط شرایط و آینده نگری بی اندازت و شاید هم کمی بد بینیت باعث شده هیچ چیز و هیچ کسی رو تو زندگیت جدی نگیری ، چون به تجربه تو زندگی خودت و دیگرون ،  هیچ چیز و هیچ کسی رو جدی ندیدی. چقدر سخته  چشمه ی اشکت خشک بشه و تو از بی آبی چشمای خودت هلاک بشی و حتی واسه این خشکی هیچ دلیلی خاصی گیر نیاری ، چقدر سخته احساست رو ذره ذره با دستای خودت بکشی و بعد به خاطر این قتل بزرگ هیچ وقت عقلت رو نبخشی . چقدر سخته دلت پر از تردید باشه و همه تورو  توی تصمیم هات سرشار از یقین ببینن ... چقدر سخته خودت نباشی . چقدر سخته زندگی کنی و وسط یه دنیا زندون ساخته دستای خودت نفست بند بیاد و دم نزنی چون خودت خواستی ،و  چقدر سخته گفتن یه درد بزرگ به دیگرونی که می دونی اگه دردت رو بفهمن حتما بهت می خندن ، و چقدر سخته که دردت از روزی که به یاد داری تو دلت بمونه ، چقدر سخته نتونی بیان کنی که درد تو درد شخصی نیست ، درد عشقی نیست ، درد سیری نیست ، درد مادیات نیست ،  درد کوچیکی نیست ،  درد ترحم نیست ، درد عمومیه ، درد همه است . دردی که اونقدر جلوی چشمای ما شبانه روز تکرار میشه که یادمون می ره یه درد بزرگه ، یه مشکل عظیمه ، یه ریشه است واسه همه مشکلای کوچیک و بزرگ ما ... چقدر سخته با وجود داشتن این درد مجبور باشی بی خیال زندگی کنی چون چاره ش به دست تو به تنهایی وا نمی شه ، و چقدر سخته ...

                                                                                                 س.ر

چه تجارت زشتی است،

         سود همه ی  دنیا به اِزای دلگیری تو ...

چه تجارت مسخره ای است،

       به دست آوردن آنچه از دست خواهد رفت و از دست دادن آنچه که در دست خواهد ماند.   

چه تجارت مضحکی است،

         گذشتن از آخرتی که در پیش است ، برای رسیدن به دنیایی در پس ...

پس مراقبم باش ای خدا حتی به زور!

 و نگذار حرامی مرتکب شوم ، که تو برنجی

 و گناهی را بر گردن بگیرم که خود بسوزم .

 بیامرز مرا

                             و بگو تجارت چیست ؟          

                             تجارت چگونه است ؟

                                                                   " آفتاب شرقی"

طبق معمول این چند شب برق ها رفته اند و اتاق ما فقط سوسوی نور ماه را از لابه لای پرده ها ی آشفته در چنگ نسیم خنک بیرون ، دریافت می کند و ما به همین روشنی دلخوشیم . ولی بر خلاف این چند شب امشب هیچ کس جز من و خدا در اتاق نیست . چشم هایم را بسته ام و نسیم پلک های بسته ام را نوازش می کند . موهایم را پهن کرده ام کف اتاق و مورچه کوچکی کف دستم را قلقلک می دهد . چقدر دلم برای تنهایی با تو تنگ شده بود . چه نعمت بزرگی بخشیده ای به من امشب . باورم نمی شود این خوش شانسی لحظه ای را ، این تنها با تو بودن را ، این فقط به تو اندیشیدن را ، این کارت دعوت عزیز را که در این تاریکی نورش از ماه هم روشن تر شده است .

سکوت، میان چشم های من و آسمان چشم های تو کافیست ، می خواهم کمی تو را فریاد بزنم . کمی بغض بی تویی ام را بشکنم و زار زار برایت ببارم . آه که چقدر رسیدن این لحظه را دوست دارم و چقدر این انتظار برایم شیرین است . اینطوری نمی شود ، باید نزدیک تر شوم . بلند می شوم و با روشنایی این نور تابناک ابدیت ، حتی بی نیاز به نور ماه به سمت تراس اتاق می روم  . زیر انداز همیشه سبز آرزوهایم را پهن می کنم و می نشینم درست روبروی تو ... کارت دعوتت را به سینه ام می چسبانم تا آرامش بیابم و زبانم گویا شود در برابرت . چقدر پر از نیازم امشب... چقدر دلم صدایت را می خواهد ، یاد سنگ صبور می افتم و آن را برایت در دل و زبان زمزمه می کنم : " با من حرف بزن سنگ صبور من ، صدایت را می خواهم ..." ، بغض امانم نمی دهد ...هنوز جرات باز کردن این برگه ها ی مقدس چسبیده به سینه ام را پیدا نکرده ام . هنوز جرات جدا کردنش از خودم را ندارم . می ترسم آرامش عزیزم را با جدا کردنش از دست بدهم . آسمان زجه می زند و من بغضم می ترکد و آسمان آرام می بارد و من ... :" با من حرف بزن سنگ صبور من ، صدایت را می خواهم "

پر از گناهم . شرمسارم از چشم در چشمان آسمانیت دوختن و اشک با  اشک آسمانت به زمین فروختن ...