سپیده دم

بچه های کلینیک

sepidehdam20 — Tue, 30 Sep 2008 17:19:18 GMT

دهان آدمکی که صبا کشیده رو نگاه کنید .

امروز روز جهاني كم شنوايان بود۰۰۰

sepidehdam20 — Sun, 28 Sep 2008 22:49:50 GMT

می دونی چیه ؟ از این هوا متنفرم.

اصلا حس خوبی ندارم این روزا .

یه حس عجیب و غریبه . یه حس عجیب که فقط می تونم مطمئن بگم که خوب نیست . سرم سنگین شده ، گلومم درد می کنه.

بچه که بودم تو یه همچین روزایی بود یه تشنج شدید با تب و لرز داشتم ، فکر می کنم این حس و حالم به اون موقع ها بی ربط نباشه .

حس ترس از تنهایی تو شبایی که یه سرمای خفیف توش نشون از اومدن زمستون رو داره و روزا بلنده و یه جورایی همه چیز قاطی پاتیه دیگه .

دیروز راه افتادم سمت کرمانشاه ، امروزم سمت همدان ، اونجا هم گرم بود هم هوا خیلی آلوده بود ، تقریبا نفسم در نمی اومد ، با اون بوی گاز همیشگی تو ورودی شهر حالم بدجوری بد شده بود .

همدانم که ماشالا به قول یه خانمی تو اتوبوس :" 6 ماه خاک به سره ، شیش ماهم گل به سر "از لحظه ورودم باد بود و خاک ...

، اصلا همه اینا بهونه است حالت که بد باشه تو بهشتم باشی راضی نمی شی.

یه کم داغم ، شاید این نوهم گویی ها بی ارتباط با تبم هم نباشه .

چد روز پیش به صورت کاملا اتفاقی دوباره سعادت پیدا کردم و رفتم اعتکاف . ولی خیلی چیزا واسم عوض شده بود ، اصلا حال و هوای پارسال رو نداشتم .

می دونید تو این لحظه دقیقا از خدا چی می خوام ؟ شاید باورتون نشه ولی بدجوری دلم می خواد بمیرم . دیگه فکر هیچ کسی هم نمی خوام بکنم . نه مامانم ، نه بابام ، نه هیچ کس دیگه ای ، فقط می خوام به خودم فکر کنم و بمیرم و خلاص.

از همه چیز این دنیای مسخره خسته شدم . از همه واژه های کلیشه ای و همه جمله های تکراری و کارهای تکراریه روز و شبش . از آدمای تکراری با حرفا و خواسته ها و هدفهای تکراری این دنیا خسته شدم . از خوشحال شدن و ناراحتی سر موضوع های تکراری خسته شدم . اصلا من از این همه تکرار خسته شدم . تنوعم نمی خوام ، چون تنوع های این دنیا هم دیگه نکراریه ،‌یا غمه جدیده یا شادی جدید که اصلانم جدید نیستن . خیلی هم مضخرفن.

می دونی چیه ؟ میخوام یه چند روزی تارک دنیا شم ،به خدا خسته شدم . تقصیر ندارم ، اصلا از آدما دیگه بدم می اد . از اینکه مثل یه طعمه نگام کنن ، یا مثل یه جنس خریدنی . از اینکه منم باید با اونا همینطوری باشم اوقم می گیره .

آخ سرم داره می ترکه ، با مدیر گروهمون حرف می زدم دیروز ، خیلی حالم گرفته شد . آخه مرد مومن ، من رو تو حساب آدم خوب باز کردم ، تو چرا دیگه آدما رو اسکناس می بینی ؟ آخه شوخی و جدی قاطی کردنم حدی داره .

حا لم دا ره به هم می خو ره ، به همین شمردگی ! نه کم نه زیاد .

اصلا نمی دونم از چی و کی دلم پره ؟ ، ولی اینقدری م یدونم که باید بنویسم تا خلاص بشم . تایپ کردنم از نوشتن راحتتر شده برام ! اصلا به کسی چه مربوطه ؟ فکرای خودمه دوست دارم بنویسمشون .

خدااااااااااااااااااااااااااااااا

از وقتی از اعتکاف اومدم تقریبا کارم بیشتر شده خواب تا نبینم دوباره پا گذاشتم تو دنیایی که هر چی سر من و سرشتم اومد تو این دنیا اومد . آخ خدا من نفهمیدم بالاخره این راز خلقت این همه آدم از من بدتر و بهترتو.

من نفهمیدم آخرش که چی مثلا ؟ صد بار خوندمت اما یک بار نفهمیدمت. آخ ! اگه بغضم بذاره ... مگه نمی بینی اشکامو ؟

کاش حداقل آدما می تونستن گاهی برن تیمارستان ! حداقل انگ یه آدم عاقل و بالغ به سرشون نمی خورد تا یه دنیا توقعم ازشون ایجاد بشه که چپ نرو راست نیا ! ، چه می دونم یا همون نرو .

سرم درد می کنه و از زندگی م ت ن ف ر م.

یاد کتاب استخوان های خوک در دست های جزامی مصطفی مستور افتادم یه لحظه .

شدم اینهو اون دیوونه ه تو داستانش .

خداییش همه ی حرفاش حق بود . صبح می رم دوباره م یخونمش .

آخ خدا ، چرا ماه رمضونا دیگه مثل چند سال پیش نیست ؟ چرا دیگه اون ارتباط فبلی بینمون نیست ؟ چرا اینقدر پریشونم بدون تو ؟ چرا تنهام می زار یکه اینجوری خودم رو ببازم ؟ چرا ولم میکنی به حال خودم تا ارزشم یادم بره ؟

بابا آخه مگه من عزیزتر از تو کیو دارم؟ ها ؟ کیو دارم که اندازه تو لحظه های زندگیمو پر کرده باشه ؟ گیو دارم که اندازه تو گذشته و حال زندگیم رو سرشار کمه ؟ چرا نیستی مثل همیشه که بودی ؟ چرا نیستی مثل همیشه ای صدات می کردم و جواب می دادی؟

صدام نمی آد؟ یا من صداتو ندارم ؟ بابا به خودت قسم من بی خی آل هر چی غی ره تو توی ای ن دنیاست شدم . به خودت قسم ... بیا جوابمو بده دبگه خدا ، قهر نکن با من ... اشکامو نمی بینی ؟ تو که طاقت ناراحتی منو نداشتی ؟ داشتی؟! سرممممممممممم

- امشب اصلا حالم خوب نیست . یا بهتر بگم سه چهار شبه اصلا خوب نیستم . شایدم خوبم . نمی دونم

- خدا کجا قایم میشه بعضی وقتا ؟

- خدا قهرم میکنه؟

- چرا نا امیدی گناهه‍؟

- اصلا چرا اینا رو میزارم تو وبلاگ؟ نمی دونم ولی همشه که نباید هر چی دلت میگنه بذاری . گاهی هم دل نگفته ها رو گذاشتن واسه تنوعم که شده خوبه !!

- چرا ما بدون خدا هیچ کی نیستیم ؟

- سوالای بالا جواب ندارن ، واسه دل خودم پرسیدم .

آخرین نوشته های من بی تو

خوابگاه - نامجو

sepidehdam20 — Wed, 03 Sep 2008 16:16:18 GMT

خوابگاه یک دنیا تجربه های تلخ و شیرین مثل مثل زندگی :

ادامه در آینده ای نا معلوم...

راستی یه آهنگ جدید محسن نامجو شنیدم - بعضی جمله های توش خیلی قشنگه و بخشی از حقیقت. البته بعضیاشم خداییش جرت و پرته :

"کلی گویی آفت شعر است

حرف مفت آفت ذهن

...

آفت جنگ نو گلنگدن است

آفت مزرعه سه تن ملخ است

آفت عشق وصل یا بوسه

مرده یک شبه چو نمره بیست ثلث اول که هیچش ارزش نیست

مرده قرن را چنین بنگر همچو تجدید ناب شهریور!

...

عشق همیشه در مراجعه است

یااااااااااااااااااااااااااااااار

بعد صدها هزار سال از خاک

چه مهم است پاک یا نا پاک

...

آفت ذهن همنشین بد است

خواه بنشسته روی مبل سیاه

خواه در قاب تلوزیون پیدا

خواه استاده بر آسمان چون ماه

...

حافظه - حافظه غمی اسن عمیق

خاطره خود کلانتر جان است

بر سرت بشکند هوااااااار شود

...

زنده بودن که خود منازعه است

عشق همیشه در مراجعه است

یااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااار!

..."

این منم (1)

sepidehdam20 — Tue, 26 Aug 2008 15:50:18 GMT

دوست داشتنت را دوست دارم ، اما نه همیشه . گاهی عذابم می دهد ، گاهی فقط به تو فکر می کنم و گاهی به هیچ کس ، اما همیشه و هیچ وقت به خدا...

مرا ببخش - من نه اهل ریسکم نه اهل تصمیم های بی اندیشه اما نمی دانم چرا نشنیدن و ندیدنت را دوست تر دارم ، اما گاهی وسوسه می شوم که ای کاش می شد جاودانی عشق را باور کرد .

این تویی همیشه در من و و همیشه در اعتراف به عشقم ، با هر لبخند ، با هر اشاره ، با هر نگاه و با هر نفس.

و این منم سرشلوغِ تنهایی که تنهایی اش را بی اندازه دوست می دارد و با تنهاییش عاشقانه زندگی می کند ، راه می رود ، حرف می زند ، نفس می کشد ، غذا می خورد ، درد و دل می کند ، درس می خواند ، شعر می گوید آسمان را نگاه می کند و گاهی هم زمین را ، آری این منم که از هر چیزی به جز تنهایی می ترسد . حتی از با تو بودن ...

این منم که زندگی درد بزرگم شده و خود را گاه در این غمار بی اساس استخوان شکنِ جگر سوز باخته ام .

این منم کافری پر از خدا ، و آنقدر از احساس سرشار که احساس از لا به لای دستان در آب رودخانه شهر زیبای صحنه فرو رفته ام سَر می رود.

همیشه پهلوی راستم تیر می کشد و پایم هی در می رود . اما هیچ وقت ناله ای نمی کنم .

هیچ کس مرا آنطوری که هستم نشناخت و همه ی این هیچ کس ها به خاطر همین شناخت اینطوریشان عاشقم شدند و من هم به خاطر همان شناخت اینطوریم تنها عاشق یک نفر ... کسی که هیچ وقت و هیچ جا و هیچ کس نیست ...

حداقل کاش بتوانم دوباره خوب بنویسم . شک دارم .باید عاشق باشی و پر درد باید مشتاق رسیدن باشی و امیدی برای رسیدن داشته باشی تا بنویسی ، باید آرزوهایت را به حراج به عقلت نفروخته باشی ، باید زندگی را ساده ببینی که بنویسی ، حتی چند وقتی است سپیده هایم را هم سیاه می نویسم. دارم پر از بغض می شوم ، عاقبت همان شد که می ترسیدم .

ظاهرا همه چیز درست است ،همه چیز ؛ اما یک کسی را اشتباهی دارند میگذارند جای کس دیگری ،شک دارم جایش بشود ، خدا می داند و بس.

باز هم مرا ببخش ، اصلا همیشه و هیچ وقت مرا ببخش ...به خاطر همان همیشه هایی که هیچ وقت هیچ چیز نگفته ام ، و به خاطر همان هیچ وقتهایی که همیشه یک چیز را گفتی و نشنیدم .

نفس عمیقی می کشم تمام احساسم را دوباره می فرستم آن ته ته های دلم ، جایی که هیچ کس نبیندش ، نفهممش ، حتی تو ...

*******************

متن بالا در چند بند متفاوت- در چند روز متفاوت- با چند حس متفاوت- نوشته شده اما همگی در یک صفحه کاغذ باطله جا شده و با کمی سانسور تایپ شده - اگه بی سر و ته - سخت نگیرید . خیلی وقته هیچی نمی نویسم . این چند خط ها حاصل همین خیلی وقتهاست که خودکار تو دستم بوده و کاغذ جلو روم ولی با یه دنیا درگیری فکری چیزی واسه نوشتن نداشتم.

پیروز باشید .

سپیده - آخرین یادداشت های من !

sepidehdam20 — Wed, 16 Jul 2008 14:48:36 GMT

خدایا !

تو را شکر می کنم که مرا با درد آشنا کردی تا درد دردمندان را لمس کنم ،

و به ارزش کیمیایی درد پی ببرم ، و " نا خالصی" های وجودم را در آتش درد بسوزم ،

و خواسته های نفسانی خود را بر کوه غم و درد بکوبم ،

و هنگام راه رفتن بر روی زمین و نفس کشیدن هوا ،

وجدانم آسوده و خاطرم آرام باشد تا به وجود خود پی ببرم و موجودیت خود را حس کنم .

‍"دکتر چمران"

چقدر سخته* ...

sepidehdam20 — Fri, 13 Jun 2008 07:28:18 GMT

چقدر سخته مجبور باشی حرفایی رو بزنی که خودتم باورشون نداری . چقدر سخته مجبور باشی به کارهایی اعتراف کنی که هیچ وقت انجامشون ندادی، چقدر سخته مجبور باشی به خودت دروغ بگی و چقدر سخت تره که مجبور باشی به دبگرون حقیقت رو نگی ! حقیقتی که احساست رو سرشار می کنه اما چقدر سخته تو زندگیت همیشه مغزت جلوی رفتن های دلت رو بگیره و تو دم نزنی ...

چقدر سخته تو همه بازی های زندگی درست وقتی تو دروازه ای و عنصر اصلیه دفاع از زندگیت ، مجبور باشی جا خالی بدی تا حریفت بزنه تو دروازت . تو گل بخوری تا اون شاد باشه ، تا اون غصه نداشته باشه ، تا اون نسوزه ، چقدر سخت تره که هیچ کس حتی خود حریفت هم نباید بفهمه که از روی ضعفت تو دفاع گل نخوردی ... چقدر سخته زندگی ، چقدر سخته ننوشتن فقط برای اینکه نکنه دل کسی گرم بشه و سر کسی خوش ، برای تویی که همه آرامشت تو نوشتن خلاصه می شه و بس ، چقدر سخته که همه این اجبار ها و چارچوب ها رو فقط خودت واسه خودت تعیین کرده باشی و هیچکس یا چیز دیگه ای تو رو تو اجبار قرار نداده باشه و فقط و فقط شرایط و آینده نگری بی اندازت و شاید هم کمی بد بینیت باعث شده هیچ چیز و هیچ کسی رو تو زندگیت جدی نگیری ، چون به تجربه تو زندگی خودت و دیگرون ، هیچ چیز و هیچ کسی رو جدی ندیدی. چقدر سخته چشمه ی اشکت خشک بشه و تو از بی آبی چشمای خودت هلاک بشی و حتی واسه این خشکی هیچ دلیلی خاصی گیر نیاری ، چقدر سخته احساست رو ذره ذره با دستای خودت بکشی و بعد به خاطر این قتل بزرگ هیچ وقت عقلت رو نبخشی . چقدر سخته دلت پر از تردید باشه و همه تورو توی تصمیم هات سرشار از یقین ببینن ... چقدر سخته خودت نباشی . چقدر سخته زندگی کنی و وسط یه دنیا زندون ساخته دستای خودت نفست بند بیاد و دم نزنی چون خودت خواستی ،و چقدر سخته گفتن یه درد بزرگ به دیگرونی که می دونی اگه دردت رو بفهمن حتما بهت می خندن ، و چقدر سخته که دردت از روزی که به یاد داری تو دلت بمونه ، چقدر سخته نتونی بیان کنی که درد تو درد شخصی نیست ، درد عشقی نیست ، درد سیری نیست ، درد مادیات نیست ، درد کوچیکی نیست ، درد ترحم نیست ، درد عمومیه ، درد همه است . دردی که اونقدر جلوی چشمای ما شبانه روز تکرار میشه که یادمون می ره یه درد بزرگه ، یه مشکل عظیمه ، یه ریشه است واسه همه مشکلای کوچیک و بزرگ ما ... چقدر سخته با وجود داشتن این درد مجبور باشی بی خیال زندگی کنی چون چاره ش به دست تو به تنهایی وا نمی شه ، و چقدر سخته ...

س.ر

مراقبم باش ای خدا

sepidehdam20 — Sat, 07 Jun 2008 17:02:18 GMT

چه تجارت زشتی است،

سود همه ی دنیا به اِزای دلگیری تو ...

چه تجارت مسخره ای است،

به دست آوردن آنچه از دست خواهد رفت و از دست دادن آنچه که در دست خواهد ماند.

چه تجارت مضحکی است،

گذشتن از آخرتی که در پیش است ، برای رسیدن به دنیایی در پس ...

پس مراقبم باش ای خدا حتی به زور!

و نگذار حرامی مرتکب شوم ، که تو برنجی

و گناهی را بر گردن بگیرم که خود بسوزم .

بیامرز مرا

و بگو تجارت چیست ؟

تجارت چگونه است ؟

" آفتاب شرقی"

و او با ما حرف می زند ...

sepidehdam20 — Thu, 05 Jun 2008 19:26:18 GMT

طبق معمول این چند شب برق ها رفته اند و اتاق ما فقط سوسوی نور ماه را از لابه لای پرده ها ی آشفته در چنگ نسیم خنک بیرون ، دریافت می کند و ما به همین روشنی دلخوشیم . ولی بر خلاف این چند شب امشب هیچ کس جز من و خدا در اتاق نیست . چشم هایم را بسته ام و نسیم پلک های بسته ام را نوازش می کند . موهایم را پهن کرده ام کف اتاق و مورچه کوچکی کف دستم را قلقلک می دهد . چقدر دلم برای تنهایی با تو تنگ شده بود . چه نعمت بزرگی بخشیده ای به من امشب . باورم نمی شود این خوش شانسی لحظه ای را ، این تنها با تو بودن را ، این فقط به تو اندیشیدن را ، این کارت دعوت عزیز را که در این تاریکی نورش از ماه هم روشن تر شده است .

سکوت، میان چشم های من و آسمان چشم های تو کافیست ، می خواهم کمی تو را فریاد بزنم . کمی بغض بی تویی ام را بشکنم و زار زار برایت ببارم . آه که چقدر رسیدن این لحظه را دوست دارم و چقدر این انتظار برایم شیرین است . اینطوری نمی شود ، باید نزدیک تر شوم . بلند می شوم و با روشنایی این نور تابناک ابدیت ، حتی بی نیاز به نور ماه به سمت تراس اتاق می روم . زیر انداز همیشه سبز آرزوهایم را پهن می کنم و می نشینم درست روبروی تو ... کارت دعوتت را به سینه ام می چسبانم تا آرامش بیابم و زبانم گویا شود در برابرت . چقدر پر از نیازم امشب... چقدر دلم صدایت را می خواهد ، یاد سنگ صبور می افتم و آن را برایت در دل و زبان زمزمه می کنم : " با من حرف بزن سنگ صبور من ، صدایت را می خواهم ..." ، بغض امانم نمی دهد ...هنوز جرات باز کردن این برگه ها ی مقدس چسبیده به سینه ام را پیدا نکرده ام . هنوز جرات جدا کردنش از خودم را ندارم . می ترسم آرامش عزیزم را با جدا کردنش از دست بدهم . آسمان زجه می زند و من بغضم می ترکد و آسمان آرام می بارد و من ... :" با من حرف بزن سنگ صبور من ، صدایت را می خواهم "

پر از گناهم . شرمسارم از چشم در چشمان آسمانیت دوختن و اشک با اشک آسمانت به زمین فروختن ...

چرا میان ما خدا دخالتی نمی کند ...

sepidehdam20 — Sat, 24 May 2008 02:14:18 GMT

چه بی صدا بخوانیم چه بر لبت نشانیم

دلم که اهل شکوه نیست شکایتی نمی کند

در این غریبه ها ولی کسی ز چشم من نخواند

که عشق میان قصه ام حکایتی نمی کند

فقط تویی و درد تو ، کنار این غریبی ام

و این سکوت مبهمت که صحبتی نمی کند

به آسمان نگاه کن و ِآن ستاره را ببین

که به غمینی شبم اشارتی نمی کند

دوباره نقطه می کشم از این دلم به بیکران ...

سه نقطه های من ولی که همتی نمی کند

و در تعجبم که تو و آن دلت که عاشق است

به کوچه غریبی ام، گذارتی گذارتی نمی کند

نه اهل شکوه نیستم ولی دگر مرا نخوان

که این غرور سرد تو تجارتی نمی کند

نه اهل پند نیستی، درست مثل یک بتی

دلم به آن دلت دگر نصیحتی نمی کند

تو در کنار غصه ام- و من میان غصه ات

چرا میان ما خدا دخالتی نمی کند ...

"سپیده " ۳/۳/۸۷

سلام .

شعر بالا رو نوشتم گرچه طبق معمول تو گفتن شعر وزن و قافیه دار می لنگم . شب پنج شنبه بود . با چیمن( هم اتاقیم ) نشسته بودیم تو بالکن .اولین جمله ای که اومدم تو ذهنم این جمله بود : نشسته ای کنار من نگاه من به آسمان همیشه مانده ام عجب چرا میان ما خدا دخالتی نمی کند . قضاوتی نمی کند ...

ولی این بار هم مثل همیشه قافیه ها رو فدای تفکراتم کردم.

راستی دعام کنید . خیلی زیاد ...

عشق قابیل است...

sepidehdam20 — Thu, 08 May 2008 14:47:18 GMT

ساعت دو شب است و با چشم بی رمق

چیزی نشسته ام بنویسم بر این ورق

چیزی که سالهاست تو آن را نگفته ای

جز با زبان شاخه گل و جلد زرورق

هر وقت حرف می زدی و سرخ می شدی

هر وقت می نشست به پیشانیت عرق...

من با زبان شاعری ام حرف می زنم

با این ردیف و قافیه های اجق وجق

این بار از زبان غزل کاش بشنوی

دیگر دلم به این همه غم نیست مستحق

من رفتنی شدم تو زبان باز کرده ای ؟

آن هم فقط همین که :برو در پناه حق!

خبر به دورترین نقطه جهان برسد

نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد

چه می کنی اگر او را که خواستی یک عمر

به راحتی کسی از راه ناگهان برسد...

رها کنی برود از دلت جدا بشود

به آنکه دوست ترش داشته به آن برسد

رها کنی بروند دو تا پرنده شوند

خبر به دورترین نقطه جهان برسد

گلایه ای نکنی بغض خویش را بخوری

که هق هق! تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که ...نه ! نفرین نمی کنم...نکند

به او که عاشق او بوده ام زیان برسد

خدا کند فقط این عشق از سرم برود

خدا کند که فقط زود آن زمان برسد...

" نجمه زارع "